Stokrotka pospolita - Wiki

Stokrotka pospolita

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
Stokrotka pospolita
Systematyka wg Reveala
Domena jądrowce
Królestwo rośliny
Podkrólestwo naczyniowe
Nadgromada nasienne
Gromada okrytonasienne
Klasa Rosopsida
Rząd astrowce
Rodzina astrowate
Rodzaj stokrotka
Gatunek stokrotka pospolita
Nazwa systematyczna
Bellis perennis L.
Galeria zdjęć i grafik w Wikimedia Commons
Gatunek leczniczy
Kwiatostan
Odmiana ogrodowa o pełnych "kwiatach"

Stokrotka pospolita, stokrotka łąkowa, stokroć trwała (Bellis perennis) – gatunek rośliny wieloletniej zielnej z rodziny astrowatych. Występuje w Europie, pospolita na terenie całej Polski.

Spis treści

[edytuj] Charakterystyka

Łodyga
Głąbik o wysokości 4-20 cm, prosto wzniesiony, delikatnie owłosiony. Roślina wytwarza podziemne rozłogi. Kłącze walcowate i rozgałęzione.
Liście
Zebrane w różyczkę, łopatkowe lub odwrotnie jajowate, jednonerwowe, nieco karbowane lub ząbkowane. Zwężają się w ogonek liściowy.
Kwiaty
Zebrane w pojedynczy koszyczek na szczycie głąbika. Okrywa koszyczka składa się z tępo zakończonych listków ułożonych w dwu szeregach, krótko owłosionych. Dno koszyczka jest wypukłe, puste i ma powierzchnię pokrytą brodawkami. Na zewnątrz koszyczka jeden szereg białych lub różowych kwiatów języczkowych żeńskich. Wewnątrz koszyczka żółte, rurkowe kwiaty obupłciowe, długości ok. 2 mm. Korona kwiatów rurkowych dzwonkowata, 4–5 ząbkowa. Pylniki całkowicie zrośnięte w rurkę wokół słupka, nitki pręcików wolne. Kwiaty przedprątne, zapylane przez motyle, błonkówki lub muchówki. Kwitnie przeważnie od marca do listopada, czasem również w zimie, jeśli jest bezśnieżna i nie ma mrozów. [1]
Owoc
Odwrotnie jajowata, gładka i żółtobrunatna niełupka długości ok. 1 mm.[2]
Biotop, wymagania
Łąki, pastwiska, przydroża. W górach występuje po piętro kosówki. Hemikryptofit. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla All. Cynosurion, Ass. Lolio-Cynosuretum. [3] Preferuje gleby zasobne w składniki mineralne i średnio próchniczne.

[edytuj] Zastosowanie

  • Roślina uprawna: uprawiana jako roślina ozdobna, głównie ze względu na duże kwiatostany. Odmiany uprawne mają barwę białą lub całą gamę odcieni czerwonego koloru, często też mają "pełne kwiaty" i przeważnie dużo większe kwiatostany od dziko rosnącej stokrotki.
    • Sposób uprawy: można wysiewać z nasion, lub rozmnażać przez podział starszych, rozrośniętych kęp. Nie ma specjalnych wymagań co do gleby, rośnie dobrze zarówno na stanowiskach słonecznych, jak i półcienistych.
  • Roślina lecznicza:
    • Surowiec zielarski: surowcem zielarskim jest kwiat – Flos Bellidis. Kwiat zawiera substancje gorzkie, garbniki, kwasy organiczne, śluz, saponiny, olejki eteryczne oraz znaczne ilości soli mineralnych.
    • Działanie: w medycynie ludowej kwiat stokrotki stosuje się przy krwawieniach z płuc i pęcherza moczowego, także jako środek przeciwgorączkowy i ogólnie wzmacniający. Napar poleca się przy złej przemianie materii i nieregularności menstruacji oraz jako środek moczopędny (przy kamicy nerkowej i pęcherzowej) i przeczyszczający. Napar ziela stokrotki obniża ciśnienie krwi oraz przeciwdziała miażdżycy, toteż polecany jest dla osób starszych. Obecnie w lecznictwie rzadko jest stosowany wewnętrznie jako środek wykrztuśny w chorobach dróg oddechowych i łagodny środek ściągający w nieżytach przewodu pokarmowego. Zewnętrznie stosowany jest w postaci kąpieli i okładów jako środek przeciwzapalny, przy źle gojących się ranach, krwawych wybroczynach, owrzodzeniu i wykwitach skórnych.

[edytuj] Ciekawostki

  • Pisma średniowieczne wspominają o stokrotce jako zielu poświęconym Matce Boskiej.
  • Kwiaty zamykają się na noc oraz w czasie deszczowej lub bardzo pochmurnej pogody.

Przypisy

  1. ↑ Józef Rostafiński, Olga Seidl: Przewodnik do oznaczania roślin. Warszawa: PWRiL, 1973. 
  2. ↑ František Činčura, Viera Feráková, Jozef Májovský, Ladislav Šomšák, Ján Záborský: Pospolite rośliny środkowej Europy. Jindřich Krejča, Magdaléna Záborská (ilustracje). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo rolnicze i Leśne, 1990. ISBN 83-09-01473-2. 
  3. ↑ Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4. 

[edytuj] Bibliografia

  1. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8. 
  2. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński, Bogumił Pawłowski: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953. 

Warning: curl_setopt() [function.curl-setopt]: CURLOPT_FOLLOWLOCATION cannot be activated when in safe_mode or an open_basedir is set in /www/motocykle_www/spam/vid/richFeeds.php on line 59

Kuba otwiera wielkie elektroniczne archiwum Hamingwaya
Władze Kuby odtajniają tysiące dokumentów związanych z amerykańskim pisarzem Ernestem Hemingway'em. Dostęp do elektronicznego archiwum będą mieli naukowcy i studenci.
USA planują stworzyć największy rezerwat przyrody
Rząd Stanów Zjednoczonych zapowiedział utworzenie jednego z największych na świecie morskich rezerwatów przyrody. Pod ochroną znajdą się amerykańskie terytoria na Oceanie Spokojnym.
Cukrzyca "zabójcza" tak samo zawał czy wylew
Mężczyźni cierpiący na cukrzycę typu II mają tak samo podwyższone ryzyko zgonu z powodu choroby serca, co mężczyźni po przebytym udarze czy zawale - wynika z pracy na łamach pisma "Canadian Medical Association Journal".
W kosmosie trudniej się regenrować
Sądząc po zachowaniu traszek, stan nieważkości nie sprzyjałby procesom regeneracji tkanek u ludzi - informuje "New Scientist".
Góry niszczą powłokę ozonową?
Powstające nad górskimi szczytami Antarktydy zawirowania powietrza sprzyjają powstawaniu szczególnego rodzaju chmur, co ułatwia niszczenie powłoki ozonowej - informuje "New Scientist".
Linki: Strona gwna